avgust 14, 2018

Slaviša Pavlović: Republika Srpska mora da bude nezavisna

Na promociji knjige izvesnog Rusmira Mahmutćehajića “Andrićevstvo: Protiv etike sjećanja,“ koja je održana u Mostarskom centru za kulturu, Ivo Andrić, srpski nobelovac i jugoslovenski diplomata, grupa bošnjačkih intelektualaca zaključila je da je Andrićevo delo genocidno, dok su ovog velikana uporedili sa Hitlerom.

Čudna je ta njihova „usporedba,“ jer da je Adolf danas živ, siguran sam da bi bio njihov saveznik, uostalom kao i u Drugom svetskom ratu. On je upravo gajio i sadio sličnu „kulturnu elitu“, dok bi zvanično Sarajevo, kao i uvek do sada, bilo na strani osvajača. Setimo se Velikog rata, setimo se Drugog svetskog rata, a možemo i da se prisetimo verskih fanatika Al kaide u redovima Bošnjačke armije tokom devedesetih.

Ocenivši da je Mahmutćehajićevo delo “prvo celovito ispitivanje odnosa nacionalističkih, orijentalističkih i kulturno rasističkih odnosa Ive Andrića prema Bosni, bosanstvu i bošnjaštvu“, poslanik SDP-a u Skupštini Hercegovačko-neretvanskog kantona Nerin Dizdar izjavio je kako je “Andrić dekadentnima uvek označavao samo Turke, muslimane i islam”.

Kada je reč o dekadenciji, Dizdar u nečemu ima pravo. Andrić bi sigurno, kao i ja, Dizdara ocenio kao dekadentnog, kao i kompletnu bošnjačku kulturnu i političku elitu, na čelu sa Izetbegovićem, čiji su stavovi slični Dizdarevim. Naravno to ne znači da  su Dizdar i Mahmutćehajić slika i prilika cele nacije.

Međutim, ono što dodatno zabrinjava, jeste izjava jednog univerzitetskog profesora Vahidina Prljevića, koji je Andrića nazvao “fantomskim monstrumom koji je falsifikovao istoriju“, ističući da su njegova dela koristila “u propagandne svrhe tokom rata u BiH.”

Ako je kulturna elita jedne zemlje, na čelu sa univerzitetskim profesorom, nesposobna da razume Andrićev rad i da od svetski priznatog i nagrađenog pisca napravi demona, onda je ta država započela sa samouništenjem, odnosno osuđena je na skoru propast. Međutim, to uopšte nije naš problem. Veća je briga da li će u svom samoubilačkom napadu povući i okolne narode, što treba sprečiti, jer upravo univerzitetski profesori učestvuju u stvaranju buduće elite. Nije reč o izlovanom slučaju, nego o ozbiljnom izvoru zaraze.

Kulturna elita je najčešće slika i prilika političkih prilika u nekoj zemlji, što su uostalom i bošnjački intelektualci.  Sa takvima ne treba ni razgovarati ni pregovarati, jer su oni tipičan primer genocida duha i svesti. Od toga se treba skloniti, što pre.

Ne treba više govoriti o značaju opstanka Republike Srpske. Naredni korak, u skladu sa nacionalnim interesom, mora biti borba za njenu nezavisnost. To nije pitanje proširenja teritorije, nego pitanje duha i razvoja. Svako normalan od ovakvih mora da pobegne, da se skloni, da ih ostavi u „Prokletoj avliji,“ iz koje nisu sposobni da izađu. Nekim ljudima nisu potrebne rešetke da bi bili u zatvoru. Dovoljno je odsustvo duha i svesti.

 

www.slavisapavlovic.rs

Povezani tekstovi